آنگاه ارميا براى اثبات حقانيت طالوت گفت : « إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ بَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسى وَ آلُ هارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ ؛ « 1 » نشانه فرمانروايىاش اين است كه تابوت عهد كه در آن مايه آرامشى از سوى پروردگارتان و يادگارى از ميراث آل موسى و هارون است و فرشتگانش حمل مىكنند به سوى شما مىآيد . » اين همان صندوقچه‌اى بود كه هنگامى كه موسى ، نوزاد بود او را در آن نهادند و به امواج نيل سپردند . اين صندوقچه نزد بنى اسرائيل عظمت بسيارى داشت . هنگامى كه موسى در آستانه مرگ بود لوح‌هاى تورات را در آن نهاد و به يوشع بن نون سپرد ولى پس از موسى بنى اسرائيل صندوقچه را چنان گستاخانه به تمسخر گرفتند كه آن را اسباب‌بازى كودكانشان نمودند . خداوند نيز آن را به آسمان‌ها برد و هيبت بنى اسرائيل نيز همراهش از ميان رفت ولى پس از آنكه طالوت آمد خداوند صندوقچه را از آسمان‌ها بازگرداند . مقصود از كلمه « بقيه » در آيه ، همان ذريه پيامبران هستند . امام رضا عليه السّلام درباره « فيه سكينة من ربكم » فرموده‌اند : سكينه رايحه‌اى بهشتى بود كه به شكل انسانى از ميان آن صندوقچه بيرون آمد . هنگامى كه آن صندوقچه ميان كافران و مسلمانان قرار مىگرفت هركه به آن نزديك مىشد كشته مىشد و يا هنگام بازگشت به دام افتاده و كشته مىشد . در اين روزها خداوند به ارميا يا اشموئيل وحى فرمود كه به زودى جالوت به دست چوپانى به نام « داود بن آشى » كشته خواهد شد . او با آن‌كه كوچكترين فرزند خانواده بود ولى هيبت بسيارى داشت . او زره موسى را كه به اندازه قامتش بود به تن كرد و به لشكر طالوت پيوست . هنگامى كه آن‌ها از شهر خارج مىشدند طالوت به لشكرش گفت : خداوند ما را به وسيله نهرى كه ميان فلسطين و اردن قرار دارد خواهد آزمود تا مؤمن از منافق شناخته شود ،

--> ( 1 ) . سوره بقره / 248 .